Teun is bijna drie jaar oud. Een chocolade bruine Labrador. Een enthousiaste speelse pup van collega Robin. En zoals jullie weten houdt Robin enorm van fietsen. Alleen, ja – wat doe je met zo’n enthousiaste viervoeter? Laat je hem thuis of gaat ‘ie gewoon mee? Dus toen we voor promotie een testrit wilde maken en een figurant zochten, hoefde Robin niet lang na te denken: Teun gaat mee.
Dat is even wennen!
Robin: “Ik vond het best even spannend. Hoe blijft hij zitten? Je moet hem toch goed vastzetten. Vindt hij het leuk? Springt ie er niet uit?” Het eerste stukje ging dan ook rustig aan. Teun voorzichtig in de bak getild. Een stukje fietsen, even stilstaan, even snuffelen en knuffelen en weer een stukje verder.
Nieuwsgierig als hij is, vooral wanneer er snoepjes in het spel zijn, vond Teun het allemaal reuze interessant. Maar toch… het was ook een beetje spannend. Niet zozeer de bak, maar wel het moment dat Robin echt ging fietsen. “Je zag ‘m dan denken: wat gebeurt hier allemaal?”
Kop in de wind
Na een paar keer stoppen en weer opstappen, begon Teun te ontspannen en het zelfs leuk te vinden. Eerst met z’n kop over de rand, in de wind. Nieuwsgierig rondkijkend. Maar al snel was hij verdwenen. Lekker liggend. Helemaal op zijn gemak.
Het was geen lange tocht. Maar lang genoeg om te voelen dat dit werkte. Voor Robin én voor Teun. “Het idee dat je je hond zó makkelijk mee kunt nemen, opent gewoon nieuwe mogelijkheden. En als het aan Teun ligt? Dan gaan we morgen weer, Tenzij je koekjes hebt en hem losmaakt… dan komt hij vanzelf naar je toe.”
