Hoe kwam ik er bij?

Voor een fietser op de racefiets zijn de wintermaanden een lastige periode: het hele jaar heb je op de fiets gezeten en het liefst zou je zo fit als je bent in oktober, ook weer aan de start staan in maart. Helaas schrikt het winterweer ook mij af en heb ik persoonlijk weinig motivatie mijzelf op de binnentrainer te zetten. Mountainbiken een optie voor het overwinteren? “Dat komt wel.” Tot ik de Specialized Chisel Comp in mijn bezit kreeg. Nu moest ik wel, na de aanschaf van mijn Vignet werd het tijd om mijzelf samen met de Chisel in het diepe te gooien, in dit geval het Montferlandbos…


Mijn ervaring


Ik had dus eigenlijk 0.0 ervaring in de onverharde wereld van het mountainbiken, zonder verwachtingen en met wat gezonde spanning begon ik aan de route met als startpunt de parkeerplaats bij de Hettenheuvel. Vol goede moed begon ik, en wauw, ik had veel eerder moeten beginnen. Het comfort wat de mountainbike op de weg heeft is direct verdwenen, de Chisel is een hardtail, het bos was ongelofelijk droog, en ik ben totaal niet gewend om mijzelf als vering te gebruiken, ik stuiterde dan ook als een of andere tennisbal door het bos, na de langdurige droogte was de modder in het Montferlandbos verdwenen en moest ik mijn koppie er zonder twijfel bij houden om niet ongepland in het eerstvolgende gat met mul zand te belanden. Naarmate ik de fiets en mijzelf als mountainbiker beter leerde kennen ging er ook iets branden, ik ging de limiet binnen mijn kunnen een beetje opzoeken, een bochtje nét iets sneller dan de vorige, het sprongetje nét iets hoger dan de vorige. Je fiets kan een hoop hebben, het bos ook. Eigenlijk is “de ik” in het verhaal het enige wat je weerhoudt om sneller, harder en hoger te gaan. Jezelf uitdagen is namelijk een van de dingen die je zonder twijfel kan, en gaat doen als mountainbiker.


(Ont)spanning


Toen ik met een voor mij redelijk hoge snelheid door het bos vloog en ik bijna aan het einde van de route was moest ik vol in de ankers om mezelf (zo snel mogelijk zonder te blokkeren) tot stilstand te brengen, de reden? Oog in oog met het jonge kalf van een ree, want als je hartslag nog niet hoog genoeg is van de inspanning en de intensiteit, dan is die wel hoog van de ongelofelijk mooie plekken en ervaringen. De lijn tussen spanning en ontspanning is bij het mountainbiken bijzonder dun. Ook voelde ik een stuk minder druk dan op de racefiets, de snelheden liggen gemiddeld lager en dus zit ik ook niet constant op mijn computer te kijken hoe hard ik fiets en of ik boven- of onder gemiddeld zit. Waar ik mezelf op de racefiets volledig opvreet als ik niet boven mijn gemiddelde fiets, heb ik daar (nog) geen last van op de mountainbike.

Conclusie


Mijn passie voor het fietsen begon op het asfalt, maar nadat ik de smaak van het bos geproefd heb ga ik die passie zeker uitbreiden tot in het bos. Hoewel we beiden disciplines als fietsen beschouwen zijn ze totaal niet te vergelijken, ik vond het niet leuker of minder leuk. Het is anders. Het doet iets anders met je op een totaal andere manier. Voor mij is het idee van overwinteren er wel af, ik laat deze fiets de zomermaanden namelijk echt niet staan. In dubio of je en hoe je moet beginnen? Loop gerust eens binnen of bel naar onze winkel!

 

Ná de eerste ervaring. De modder bleef uit, maar de Chisel kon toch een douche gebruiken...

MTB